1560
Zbrodnia Katyńska to wymordowanie na mocy decyzji Biura Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii z 5 marca 1940 r. prawie 22 tys. obywateli państwa polskiego, których - po wkroczeniu Armii Czerwonej do Polski 17 września 1939 r. - wzięto do niewoli lub aresztowano. Więźniów przetrzymywano w wielu miejscach. Około 15 tysięcy jeńców było przetrzymywanych w obozach specjalnych NKWD w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku oraz 7 tysięcy osób było osadzonych w Bykownie (Ukraina) i Kuropatwach (Białoruś), tj. na terenach wschodnich Polski, włączonych w 1939 r. do Związku Sowieckiego.
Zbrodnia katyńska

Katyń jest jednym z najbardziej tragicznych miejsc w nowoczesnej historii naszego narodu . Katyń jest tylko umownym miejscem kaźni polskiej elity. Masowe groby odkryto w wielu miejscach, ale to właśnie Katyń stał się symbolem zbrodni stalinowskiej podczas II wojny światowej.

Zbrodnia Katyńska to wymordowanie na mocy decyzji Biura Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii z 5 marca 1940 r. prawie 22 tys. obywateli państwa polskiego, których - po wkroczeniu Armii Czerwonej do Polski 17 września 1939 r. - wzięto do niewoli lub aresztowano. Więźniów przetrzymywano w wielu miejscach. Około 15 tysięcy jeńców było przetrzymywanych w obozach specjalnych NKWD w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku oraz 7 tysięcy osób było osadzonych w Bykownie (Ukraina) i Kuropatwach (Białoruś), tj. na terenach wschodnich Polski, włączonych w 1939 r. do Związku Sowieckiego.

Ofiary tej zbrodni to głównie dowództwo Wojska Polskiego, urzędnicy państwowi (policjanci, urzędnicy administracji państwowej) i polska inteligencja (przedstawiciele intelektualnych i kulturalnych elit Polski).

Ciała wszystkich zamordowanych spoczęły w co najmniej 5 masowych, bezimiennych grobach rozmieszczonych na terenie Związku Sowieckiego. Transport jeńców z trzech obozów specjalnych Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych ZSRR (NKWD) odbywał się drogą kolejową w kwietniu-maju 1940 r. do miejsc egzekucji: Katynia (obóz w Kozielsku), Kalinina (obóz w Ostaszkowie), Charkowa (obóz w Starobielsku). Zamordowani w Kalininie zostali zakopani w Miednoje. Pozostałych jeńców przetrzymywanych w więzieniach nie transportowano. Zbrodni dokonywano na miejscu, a ciała grzebano w nieustalonych dotąd miejscach; znane są tylko dwa w białoruskiej i ukraińskiej republice ZSRR (Kuropaty pod Mińskiem i Bykownia pod Kijowem).

Po dołączeniu sowietów do państw Ententy i nawiązaniu kontaktu władz radzieckich z Polskim Rządem na Uchodźstwie w lutym 1941r. , władze ZSRR nie przekazały Polakom - mimo ich starań - jakichkolwiek informacji w sprawie „zaginionych". Po odkryciu przez Niemców masowych grobów, władze sowieckie odpowiedziały taktyką zrzucenia winy na nazistów, którzy rzekomo mieli wymordować Polaków po wejściu na te tereny w 1941 roku. Stalin, wykorzystując pomówienia „oszczerstw wobec ZSRR", zerwał stosunki z Rządem Polskim na Uchodźstwie.

Sprawa wymordowania polskiej inteligencji była najbardziej strzeżoną tajemnicą ZSRR. Po zakończeniu II wojny światowej związek sowiecki nie przyznał się do zbrodni popełnionej na naszym narodzie. Podczas procesu norymberskiego rosjanie starali się zafałszować prawdę i przelewali winę na faszystów, co jednak się nie udało. Zyskali jedynie to, że oni sami nie byli osądzani za tą zbrodnie.